The post Zov Ktulua Od Hauard Filips Lavkraft, Fransoa Baranže appeared first on Knjige Online.

King nam je samo pokazivao svoju spremnost da sruši nevinog protagonista, za slučaj da postanemo samozadovoljni zbog nečijeg prava da preživi u njegovim pričama. Kao dobar igrač pokera, spremao nam je za sledeći put. “Christine” je sledeći put, i u njemu se taktika gospodina Kinga na kraju isplati.

Kristinina premisa izgleda kao tipičan horor roman – zli automobil oživljava i počinje da ubija. To je poznata priča oživljena u takvim groznim filmovima kao što je auto. King uspeva da od toga napravi nešto briljantno.

Reč je o višegodišnjem prijateljstvu popularnog fudbalera Denisa Gildera i Arnija Kaningema, ošamućenog, izopćenog sa mrljama na licu koji je glavni deo svačije šale. Takođe je reč o prelepoj Li Kabot koja se nalazi između dva prijatelja i Arnija i predmeta njegove opsesije, automobila, te strašne Kristine.

Kristin oživljava. Arni nekako postaje opsednut duhom gadnog starog čoveka po imenu Roli De Lebej, Kristininog bivšeg vlasnika koji je možda, a možda i nije, sam negativac. Veliki deo priče vrti se oko toga da Kristin oživi i da lovi i ubije sve koji su joj zgrešili. Policajac koji istražuje ubistva zna da nešto nije kako treba, ali Kristin radi ono što najbolje zna.

King čini da Kristin deluje više od onong običnog horor romana o automobilu koji oživljava. On to radi kroz kvalitet pisanja. Karakterizacija je takođe odlična. Arni je tip sa kojim je lako saosećati. On je tip koga je ostatak sveta uvalio u zemlju. Naježićete se njegovom transformacijom u nasilnog, poremećenog psihopatu dok ga Kristin i Lebejev duh obuzimaju.

The post Christine Od Stiven King appeared first on Knjige Online.

Dobri primeri su romani Kentaur (1911), čiji vrhunac ima putnički pogled na krdo mitskih stvorenja; i Julius LeVallon (1916) i njegov nastavak Svetli glasnik (1921), koji se bave reinkarnacijom i mogućnošću nove, mistične evolucije u ljudskoj svesti. Njegove najbolje priče, poput onih prikupljenih u knjizi Neverovatne avanture (1914), remek su dela atmosfere, konstrukcije i sugestije.

Prvo smo čitali o Sandersonu, slikaru, ali slikaru čiji je poseban talenat razumevanje i snimanje ličnosti drveća na platnu

U početku sam mislio da će Sanderson biti Čovek, ali nije. On je katalizator onoga što se dešava gospodinu Bittaciju, koji je Čovek. Bio je Englez koji je godinama bio u Indiji, radeći kao čuvar šuma. „On je, takođe, razumeo drveće, osećao je suptilno zajedništvo sa njima, rođeno možda iz onih godina koje je živeo brinući o njima, čuvajući, štiteći, negujući, godinama samoće među njihovim velikim prisustvom u senci.”

Gospodin Bittaci je naložio Sandersonu da naslika portret libanskog kedra koji stoji ispred kuće Bittaci, koja se nalazi blizu ivice Nove šume. Gospodin B je odabrao ovu kuću posebno zbog njene lokacije u blizini čuvene šume. Gospođa Bittaci mu je dozvolila ovaj izbor, pošto je u izvesnoj meri razumela njegovu vezu sa drvećem.

Ali samo u određenoj meri. Znala je da je srećniji u šumi, ali je osećala da ga to oduzima od nje na načine koje ona nije razumela i koji su je na mnogo nivoa plašili. Ona nije imala istu viziju o prirodi, a ono što se dešava u priči utiče na oboje na način koji nije očekivao.

Ovo nije nužno bila zastrašujuća priča, barem ne onakva koja iskače na tebe vrišteći BOO. Ali bilo je napeto i intenzivno, sa mnogo zanimljivih tema koje su razmatrane između tri lika, i odgovarajućim završetkom iz drugog sveta. Stalno sam razmišljao kako bi to bila sjajna epizoda Zone sumraka!

The post Aledžernon Blekvud – Čovek Kojeg Je Drveće Volelo appeared first on Knjige Online.

Ova knjiga je možda napisana krajem 1979-ih, ali ima čudan predosećaj za nedavne političke preokrete u Sjedinjenim Državama, što ga čini neverovatno jezivim i pravovremenim čitanjem.

Prva polovina priče nas upoznaje sa Džonijem Smitom, našim glavnim likom, koji je kao dete doživeo nesreću na klizanju, što mu je ostavilo jedinstvene, skrivene sposobnosti. Ove sposobnosti izlaze na videlo nakon što Džoni ponovo doživi nesreću, ovog puta koja ga ostavlja u komi skoro pet godina. Tokom prvog odeljka prosto ćete zavoleti Džonijev lik i apsolutno ćete se prepustiti i uživati u upoznavanju ovog glavnog lika. Druga polovina “Mrtve zone” uvlači čitaoca u političarev život i priču, paralelno sa Džonijevim sopstvenim iskustvima.

Dok je prvi deo priče bio sporijeg tempa, ovaj deo je osetio mnogo bržu paljbu sa razvojem događaja

Osećaj panike koji Džoni oseća direktno se pretočio u priču iz ove promene tempa i držaće vas zalepljenim za stranice pokušavajući da saznate šta će se dogoditi. Džoni provodi godine oporavljajući se od kome i bolnih operacija da mu produže tetive na nogama, a preko 100 stranica uglavnom samo sedimo u njegovoj sobi sa njim kao da smo u poseti bolnici. Međutim nakon još stranica, šerif Kasl Roka zove tražeći pomoć u hvatanju serijskog ubice.

Džoni se probija kroz istragu, postaje poznat kada njegove moći pomažu policiji da uhvati ubicu, a medijski cirkus preti da ga pojede živog. I tako nestaje i postaje privatni učitelj. Mi smo ono što jesmo, čini se King kaže, ma koliko poznati, ili zloglasni, postali, ma koliko stranci mislili da nas poznaju.

Čak i ako nas slava, ili loša sreća, ili neka vrsta posebnog talenta pretvore u čudovište, to nije tako loše

King je “Mrtvu zonu“ smatrao novim početkom svoje karijere, rekavši da su knjige koje su izašle posle “Uporišta” drugačije knjige od onih koje su bile pre. Ali koliko god da je “Mrtva zona” izgledala drugačije, to je ipak bila knjiga Stivena Kinga, što znači da su psihičke moći bile glavni deo narativa (to je bio njegov četvrti od pet romana u kome su psihički događaji postavljeni ispred i u središte), a njegova glavna likovi su bili plavi okovratnici stanovnici Mejna.

Ali neosporno je da je King pristupio svojim poznatim temama i temama sa novom zrelošću. “Kabinet smrti” je takođe bio jedan od njegovih najrizičnijih projekata. King je pisac zasnovan na karakterima čije knjige manje govore o zapletu i priči, a više o dubokim istraživanjima karaktera, a “Mrtva zona” je bila o njegovom najnesimpatičnijem liku do sada: ne samo političaru upitnog morala, već i o njegovom neuspehu.

I nekako “Mrtva zona” se završava na način koji nikada ne biste predvideli kada ste počeli da je čitate

Oseća se kao da se King gura, izaziva sebe da napiše nešto van svog uobičajenog okvira, čak i kada se čini da se tu potpuno odmara. Kao i kod mnogih njegovih najboljih, to čak nije ni horor, preko mnogih delova to je usporeni psihološki triler, krimi roman, može se reći čak i književniji roman o rehabilitaciji i gubitku. Po knjizi snimljen je i film pod istim naslovom, “Mrtva zona” i pušte je prvi put 21. Oktobra 1983. U glavnim ulogama bili su Kristofer Volken, Martin Šin, Bruk Adams i mnogi drugi. Baš kao i knjiga film je postigao odličan uspeh i dobio mnogobrojne pozitivne kritike. Kombinovani talenti pisca Stivena Kinga, reditelja Dejvida Kronenberga i producentke Debre Hil sugeriše nešto mnogo strašnije od “Mrtva zona“, to je dobro odigrana drama, više jeziva nego zastrašujuća, više ukorenjena u okultnom nego u čistom užasu.

To je tužan, simpatičan i uznemirujući film sa neverovatnom snagom.

The post Mrtva Zona Od Stiven King appeared first on Knjige Online.